Szary

Miał 16 lat, a jego imienia nie pamiętał nikt poza matką. Kiedy zachodziła porzeba, aby się do niego odezwać, zwykle w celu pożyczenia długopisu, gdyż na pytania o godzinę odpowiadał niechętnie, zwracano się doń per “Szary”. Nie chodziło raczej o jego sposób ubierania się - szare miał tylko rękawiczki - to jego twarz, stale skrzyżowane na piersiach ręce oraz ogólny dystans do spraw wszelakich, a także wiecznie zamknięte usta uczyniły go Szarym.

Jego życie nie zmieniło się diametralnie, gdy pewnego dnia ze spuszczoną głową wyruszył w stronę szkoły, do której zwykł uczęszczać w poniedziałki, wtorki, środy, czwartki, a nawet piatki. Kiedy przechodził przez ulicę, przejechał go walec. Złośliwi powiedzieliby, że zakończył swe szare życie pod szarą częścią maszyny, ale byli tak zajęci sobą, że nie zauważyli jego zniknięcia.